| Προϊόντα Στην Αμβρακιά εδώ και αρκετά χρόνια έχουν εγκαταλειφθεί οι περισσότερες παραδοσιακές καλλιέργειες και ασχολίες οι όποιες καλλιέργειες είναι μεμωνομένες και περιορίζονται για ίδια χρήση και συνίσταται σε καλλιέργεια κηπευτικών, διάφορα οπωροφόρα δένδρα όπως μηλιές, κερασιές, καστανιές, συκιές, δαμασκηνιές, ροδακινιές, κορομηλιές, αχλαδιές κλπ. Έτσι την 'νοιξη αρχές Καλοκαιριού μπορεί να βρει κανείς θαυμάσια νοστιμότατα πετροκέρασα, το Καλοκαίρι τα μοναδικά ντόπια σύκα (δίφορα οι ίδιες συκιές κάνουν σύκα αρχές Ιουνίου και μετά στο τέλος Σεπτεμβρίου), κορόμηλα, αχλάδια, δαμάσκηνα, ροδάκινα, ευοδιαστά μήλα (φιρίκια) και το φθινόπωρο πεντα-νόστημα κάστανα και καρύδια. Από τα παρα-πάνω φρούτα και το σταφύλι οι ντόπιες νοικοκυρές παρασκευά-ζουν θαυμάσια γλυκά του κουταλιού κυρίωςγια να «τρατάρουν» τους φιλο-ξενούμενους. Θαυμάσιο και ονομα-στό είναι τόσο το ντόπιο κόκκινο κρασί όσο και το εξαιρετικής ποιότητας τσίπουρο που παράγεται από ντόπια σταφύλια αν και σε περιορισμένες πο-σότητες όσο περνάνε τα χρόνια. Οι κυριότερες ντό-πιες ποικιλίες σταφυλιών είναι τα φιλέρια, της κορομηλιάς, τα μελισσά-κια, τα αετονύχια και οι κοκκινάρες. Οι δύο τελευ-ταίες ποικιλίες είναι κυρί-ως βρώσιμες. Οι ντόπιοι τα διατηρούσαν όλο το χει-μώνα κρεμασμένα μαζί με τα χειμωνιάτικα αχλάδια στο ταβάνι στο δωμάτιο που υπάρχει για τους φιλοξενούμενους. Εξαιρετικής ποιότητας είναι τα κτηνοτροφικά και πτηνοτροφικά προϊόντα απότην Αιγοπροβατροφεία (κρέας, τυρί-φέτα, γάλα, βούτυρο, γιαούρτι «κατίκι», «πρέντζα λαχταριστή για πίττες») και τις αδέσποτες κότες και τα κοκόρια. Παλιότερα καλλιεργούσαν και πολλά δημητριακά όπως σιτάρια, καλαμπόκια, φακές νόστιμες και βραστερές και περίφημα φασόλια. Συν το χρόνο οι καλλιέργειες αυτές περιορίζονται. Αν όμως κάποιος σταθεί τυχερός να εξοικονομήσει λίγο καλαμποκίσιο αλεύρι αλεσμένο τους νερόμυλους του χωριού ή τραχανά με ντόπιο αλεύρι από σιτάρι και κατσικίσιο γάλα, ή να δοκιμάσει ντόπια φασόλια ή φακές θα ευχαριστει την τύχη του. Όλα τα ντόπια προϊόντα και μεταξύ αυτών και τα κηπευτικά ντομάτες, αγγούρια, πράσα, λάχανα, ελιές, λάδι κλπ. είναι οικολογικά, αγνά, θρεμμένα με κοπριά χωρίς χημικά και γι αυτό είναι νοστιμότατα, θρεπτικότατα και υγιεινά. 'φθονα είναι επίσης και τα αρωματικά φυτά που ευδοκιμούν στην περιοχή όπως η ρίγανη, η μέντα, το τσάι, το φασκόμηλο και το τήλιο. Απόρροια αυτού είναι και το άφθαστο μέλι της περιοχής. Λιγοστά είναι πια και τα υφαντά που φτιάχνουν οι ντόπιες νοικοκυρές στους λίγους εναπομείναντες αργαλειούς. Παλιότερα δεν υπήρχε σπίτι που στο υπόγειο του να μην υπήρχε αργαλειός αφού για τον βαρύ χειμώνα ήταν αναγκαία τα βαριά «σκουτιά» (βελέντζες, φλοκάτες, μπαντανίες, κουρελούδες, κουβέρτες, κάπες παλιότερα) αλλά και για το «γοίκο» των κοριτσιών που παντρευόντουσαν. Ξακουστά ήταν και τα μεταξωτά υφάσματα που παράγονταν παλιότερα στην Αμβρακιά από το Κουκούλι φυσικό μετάξι. Απόρροια εκείνης της εποχής είναι οι πολλές μουριές που υπάρχουν ακόμα και σήμερα στο χωριό και οι καλαμωτές επάνω στις οποίες εκτρέφονταν οι μεταξοσκώληκες. Τα μεταξωτά διακινούνταν μέσω Πάτρας που ήταν το πλησιέστερο μεγάλο εμπορικό κέντρο σε όλη την Ελλάδα. Ο Σύλλογος των Απανταχού Αμβρακιωτών στοχεύει στην αναζωογόνηση της σηροτροφείας που είναι αναγκαία για την παραγωγή φυσικής μετάξης εφ όσον ευδοκιμήσουν οι προσπάθειες για την ανάπτυξη του αγροτουρισμού και του ορεινού και παραθεριστικού τουρισμού. Η Αμβρακιά είχε παλιότερα δύο σιδηρουργεία, δύο ελαιοτριβεία (οικολογικά) με μυλοπετρες λινάτσες κλπ., πεταλωτήριο, πέντε με έξι μαραγκούς και χτιστάδες οι οποίοι επεξέτειναν την δραστηριότητα τους σε όλα τα χωριά της ευρύτερης περιοχής, ακόμα και της Ευρυτανίας. Χαρακτηριστικά είναι τα τέμπλα των Εκκλησιών τα οποία Αμβρακιώτες τεχνίτες σμήλευαν με το σκαρπέλο τους την πλάνη και τους αυτοσχέδιους τόρνους, σχεδόν σε όλη την Αιτωλία και Ευρυτανία.
|
ΑΝΑΜΟΝΗ |
|
||||||
